RE: Onze menselijkheid versus Wilders

Door wizzkizz op zaterdag 29 oktober 2011 14:00 - Reacties (14)
CategorieŽn: Maatschappelijk, Rondom het nieuws, Views: 4.830

Deze post heb ik geschreven naar aanleiding van Onze menselijkheid versus Wilders door Dekaasboer.

Over de casus Mauro kun je ontzettend veel schrijven. Het is totaal van de pot gerukt dat de voltallige Tweede Kamer zich ermee bemoeit. Dit om de simpele reden dat het de taak is van het parlement om wet- en regelgeving te maken en de regering te controleren en de individuele zaken over te laten aan de minister die daarvoor zijn discretionaire bevoegdheid heeft gekregen. Maar zo is de situatie momenteel niet, dus daarom de casus Mauro.

Ons huidige asielbeleid is in wet verankerd in, ik meen, 1999 door toenmalig staatssecretaris Job Cohen. Inderdaad, dezelfde Job Cohen die nu fractieleider is voor de PvdA. Mauro is in 2002 naar Nederland gekomen en is toen de asielprocedure ingegaan. Na een aantal jaren (dat is natuurlijk vťťl te lang) kwam er een afwijzing van zijn aanvraag. Deze afwijzing is door diverse rechters en hogere rechtbanken bekrachtigd. Aan inmiddels een drietal ministers c.q. staatssecretarissen is gevraagd om hun discretionaire bevoegdheid te gebruiken om Mauro toe te staan in Nederland te blijven, achtereenvolgens Albayrak (PvdA, nu Tweede Kamerlid), Hirsch Ballin (CDA) en nu dus aan Leers (eveneens CDA). Allen hebben dit verzoek geweigerd. Het is dus niet alleen de huidige minister Leers die tot die conclusie komt, die conclusie wordt door de verantwoordelijke bewindslieden van diverse politieke partijen al jaren lang consequent gemaakt. Onderdeel van de afwegingen zijn de feiten dat Mauro's moeder en familie in Angola wonen, hij in Angola geen gevaar loopt vervolgd te worden, in een strafkamp te belanden of iets dergelijks, Angola geen onveilig land is en hij nooit in aanmerking is gekomen voor een verblijfsvergunning van welke aard dan ook. Omdat het in Nederland eveneens beleid is om AMA's (Alleengaande Minderjarige Asielzoekers) niet uit te zetten als ze nog minderjarig zijn, mocht hij dus tot zijn 18e in Nederland blijven. Maar hij en zijn pleegouders en advocaten weten al sinds februari 2007 dat hij terug moet naar Angola.

Ter informatie kan ik iedereen ook nog het volgende artikel uit de Volkskrant van 2002 aanraden (dus geschreven in de tijd dat Mauro naar Nederland kwam): http://www.volkskrant.nl/...erland-als-paradijs.dhtml. In het kort beschrijft dit artikel een grootschalige mensenhandel van Angola naar Nederland, waarbij kinderen als Mauro worden ingezet om goedkoop (lees: op kosten van Nederlandse belastingbetaler) onderwijs te krijgen en dan de wetten rondom familiehereniging te kunnen misbruiken om het hele gezin een enkele reis Nederland te geven.

Neem ik Mauro of zijn pleegouders iets kwalijk? Niet echt, in hun situatie zou ik hetzelfde doen. Ik zou ook in het land van melk en honing willen blijven. Het echt kwalijke aspect in deze zaak, is dat de oppositie over de rug van Mauro probeert om het kabinet te laten vallen. Het is een politieke machtsspel waarbij de politici zich echt niet druk maken om Mauro zelf. Vooral de PvdA speelt een zeer kwalijke rol, Cohen en Albayrak kunnen niet zeggen dat ze Mauro in Nederland willen houden nadat ze eerder respectievelijk het huidige asielbeleid hebben ingezet en Mauro's verzoeken om te mogen blijven hebben afgewezen.

Al een jaar lang wordt minister Leers beschouwd als de zwakke minister in het kabinet, degene die het meeste kans heeft te struikelen en zo het kabinet te laten vallen. Dit omdat hij eerder (als burgemeester) heeft aangegeven persoonlijk anders in de asielwetgeving te staan dan de kabinetsopvatting. De oppositie laat weinig mogelijkheden onbenut om hem pootje te lichten in de hoop dat er dan nieuwe verkiezingen moeten komen en de PVV haar invloed op het beleid kwijt raakt. Alles, maar dan ook alles, lijkt geoorloofd om het huidige VVD-CDA kabinet met gedoogsteun van PVV te beschadigen. Zelfs als dat de inzet vergt van een onschuldige jongeman als Mauro.